| تبليغات | X |
و باز لحظه شعر و ز تو سرودن شد
چه شد که قسمت من،از تو گفتن شد
تمامی امواج، آه خشکیدند
در آن زمان که دلت جنس آهن شد
به چهره این خاک موج پاشیدی
و در نگاه ضعیفم رخ تو مسکن شد
هزار بار دگر دوستت دارم
اگرچه باز بگویی که وقت رفتن شد
و باز لحظه رفتن و باز روز وداع
چه شد که بر دل من، این دو روز ممکن شد./
بشارت.25/6/85
محمود آباد
« سلام از من است باز.»
به دخترک
که جامه اش سیاه شد
به آن زنی
که بر رخش
زمانه ای، تباه شد
به آن جوان
که مهر عشق
به ناله ای گناه شد
و بر خودم
که در زمان
نگاه در نگاه شد.
[....]
درود بر قلم نثار
و بر گامهای استوار
کجاست؟
کاغذی که من
نویسم اینک از بهار.
کجاست؟
پیر ِمرد ِمن
و دادرس
به درد من
کجاست؟
دخترک که باز
ببوستم ز اشتیاق
و باز در نگاه خود
که باز می کنم نیاز
بخوانتم
ببویتم.
سلام بر تو دخترک
درود بر دو چشم تو
و آن سیاه اَبروت
و آن نگاه جادویت.
سلام بر تو کز همه
صداقتی،صلابتی
و ماه تر.
سلام بر تو دخترک
سلام از من است باز.
بشارت.7/4/85
چه وقت می آیی؟
به چهره ات می نگرم چقدر زیبایی
تو از قبیله ی مه وشان ِ دنیایی
به خنده های کودکی ات،هزار فهمیدم
تو تک ستاره پر نور،میان آسمانی
شبت سپید است و رویت نیز
تو در سپیدیِِِ. آری، به رنگ دریایی
و تو به قامت من چه وقت می باری؟
که زخم من از توست،ای سرود شیدایی
به شوق روی تو هر صبح پرده بگشایم
تو ای نسیم محبت،چه وقت می آیی؟
و تو به روی این غزل خنده خواهی کرد
شقایق غزلم سوخت،ز دست تنهایی.
بشارت.27/5/85.طهران.
به بوسه های لبت غریبه ام اینک
ودر نگاه غریبت غریبه ام اینک
مرا زحلقه معشوقان خویش راندی
به گرمی ِ بازوانت غریبه ام اینک
غریبه ام ای آشنا تر از خورشید
که در صلای سلامت غریبه ام اینک
و دیگر اگر باز نگاهم کنی خوب است
که در نگاه غریبت غریبه ام اینک
و در نگاه غریبت غریبه ام یعنی
زصد راه، به راهت غریبه ام اینک
بشارت.13/5/85
تنهایی ام را کنج این اتاق سرد و تنها تقسیم می کنم به تو و خودم.تا از تنهایی خویش وجود یابم،هست شوم و ممکن.
آری خیال را پرستش می کنم چون تو را در آغوش خویش ندارم.
بلند بلند شعر نمی خوانم چون تو را در مقابل خویش نمی بینم.
وجودت را چه تشبیه گویم،کودک پانزده ساله من؟!
چشمانت را دوست دارم،خیالاتم وسعت این همه را ندارد.و دنیایم...؟!
نمی دانم.
جوانی ام را آغاز نموده ام با فقدان.فقدانِ چون تویی.که هر نگاهت و سلامت وجدانی دوباره را درمن بیدار می سازد.فقدان تو خیالاتم را شکل می دهد و آنها نیز تو را در کنار من.
«دوستت دارم»
یخ به گلو می ریزم،آه می کشم و تو را نقاشی می کنم.
اعجاز چهره ات را،نگاهت را چگونه بر روی این تابلو فریاد کشم.گونه هایت را چگونه در پهنه کوتاه تابلویم
سرخ کنم تا لایق تو باشد آن سان.
به سراغ خلوت هایم که می روم تو را می جویم.تابلوی تنهایی من لبخند توست و نگاهت.صدایم کن!
آن سان که می خواهی.
به پایت سبد سبد بوسه روانه خواهم نمود.و در دستانت هَزار هَزار قطره اشک را.
به چشمانم بنگر،نگاهم کن تا بخوانی آن را که نمی دانی.
«دوستت دارم کودک پانزده ساله ام».
بشارت.3/5/85
دستانم در میان گیسوانت شناور شد
لبانم،لبانت را بوسید
بدن هامان خیس عرق شد
قلب هایمان تند تند میزد
وقتی که
تنهایی و خیال به هم رسیدند
تنها در یک نقطه.
بشارت.7/4/85
آن دو خط موازی.
اولی خطِ موازی وقتی گفت.
قلب دومی تبید.
چشمانش چه شد آنگاه؟
وقتی معلم ِ ریاضیات موازی ها را به اثبات رساند.
دومی قلبش چه خواند؟
غریو ِ شادی سر داد؟
خوشحال شد؟
و یا به معلم خصمانه نگریست؟
...
قسم می خورم به خدا و خود ِ تو و به چشمان ِ ماه وارت.
که دو خط موازی اصلاً موازی نیستند.
موازی از نوع ِ خطش وجود ندارد.
بِسرک بدون ِ خط کش.
دو خط موازی کشید.
چه با خط کش هم
موازی نمی شود
دو خط کشید.
خط اول
می خواست ...
نه.
ای کاش می گفت:
ما می خواهیم زندگی ِ خوبی داشته باشیم.
*
بچه ها تکرار کردند
این مرثیه را.
ریاضیات را!
چه شاد!
تکرار کردند
وقتی که یواشکی
داستان مسابقات فوتبال محله را
با بقل دستی شان
لابه لای ِ
هر تکرار
سخن می گفتند.
بچه ها نیز
آری
تکرار کردند،
نازنینم ...
ریاضیات را.!
بشارت.13/8/84
"بدون عنوان"
نگاهها متفاوت است و مشترک.مشترک است و متفاوت.و هیچ کدامشان متشابه هم نیستند.
تفاوت دارند از آنجا که نحوهُ اشتراکشان یکی نیست.اشتراکشان از آنجاست که همه می خواهند نگاه کنند.
بیایید در اشتراکاتمان وحدت ایجاد کنیم.همه نگاه کنیم به نزدیک ترین چیزی که باید به آن نگاه کنیم:
«به یک سنگ قبر»
وحدت اشتراکات محبت می آفریند حتی اگر هر اشتراکی که از یک نگاه است پر از تفاوت باشد.
تفاؤوات را بر اشتراکاتمان می افزاییم تا محبهایمان گاهی خیس باشند.مثل آسمانی آفتابی که باران هم میباراند.
***
نزدیک ترین منظر برای یک نگاه که بشود ار آن حرف زد:«سنگ قبر»
آنجا چه خبر است که هر کسی را به طریقی در آن می خوابانند.وسط یک گودال خاک با تابوت،با پارچه ای سفید وسط همان گودال ،یا حتی سوخته شده میان آبهای یک دریاو....آنجا چه خبر است؟!
***
جایی خواندم همه ما پوچیم.فرقمان این است که پوچی هر کداممان حدی دارد.
من چقدر پوچم؟
من به اندازه یک عشق نداشته پوچم.حد پوچی من همین نداشتن است.که هیچ وقت نداشته اَ مَش و همیشه هم گریسته ام.؟«....»
***
سردی یک حوض آب پر از یخ را زیر گرمای خورشید ِ به جوش آمده تحمل کردن می شود شاید عشق.
بشارت.13/10/84
-هیچی دوستت ندارم.
کاش میدونستی اینی که الان داره این چیزا رو مینویسه امروز اینقدر دلش برات
تنگ شده بود که می خواست سرشو بزنه تو دیوار.کاش میدونستی که اصلاً قرار
نیست با هم زیر یه سقف زندگی کنیم.قرار نیست به هم برسیم.کاش میدونستی
قراره همدیگرو دوست داشته باشیم.
قراره وقتی به هم کتاب هدیه بدیم،اول ِ کتاب بنویسیم:
«به عزیزتر از جانم،دوستت دارم».همینو همین.
بشارت۱۹/3/85
"آغوشت را دریغ مدار."
ستاره ها چه سخت شده اند و
مهتاب چه دلگیر.
آسمان هم خاموش
وتو واژۀ حسرت.
تو خیال،
تو آرزو
تو عشقی بی سخاوت.
در باران
زیر ِ آرام ِ چتر تو ایستاده ام.
و تو ساکت
و تو فقط ناظر.
باران چه یخ شده است و سفت.
چترت جنسش خوب است؟
می گویمت بی سخاوت
عشقی چرا ،بی سخاوت؟
مرا در آغوش گیر،
دیگر چتری ندارم
از سرما خواهم مرد.
آغوشت را دریغ مدار
لهیب نفس هایت...
هرم شان...
چتر، سوراخ است!
آغوشت را چتر من ساز.
بدون لهیب نفس هایت
تو مرا در آغوش گیر
عشق می آید
"آغوشت را دریغ مدار."
بشارت.11/7/84
